Skip to main content

Stanford’dan eğitim uzmanı Hari Subramonyam, sınıftaki teknoloji tartışmasında ekran süresinin yanlış ölçüt olduğunu söylüyor.

Tablet, dizüstü bilgisayar ve uygulamalar uzun süredir sınıfların bir parçası. Salgın döneminde eğitimin çevrim içine taşınmasıyla bu dönüşüm daha da hızlandı. Bugün ise veliler ve eğitimciler bu cihazların öğrenciler üzerindeki etkisini giderek daha fazla sorguluyor, yasa yapıcılar da sınıftaki kullanımlarına sınır getirmenin yollarını arıyor. Stanford Eğitim Fakültesi’nden Yrd. Doç. Hari Subramonyam ise tartışmanın yanlış soru etrafında döndüğünü düşünüyor. Ona göre mesele öğrencilerin ekran başında ne kadar zaman geçirdiği değil, o sürede ne yaptığı.

Ekran süresi bugün en çok başvurulan ölçüt olsa da öğrencinin zihinsel emeği hakkında pek bir şey söylemiyor. Aynı sürenin içi bambaşka şekillerde dolabiliyor. Bilgisayar başında geçen üç saat, bir öğrenci için zorlu bir problemi çözüp ortaya yeni bir şey koymak anlamına gelirken bir başkası için boşa geçen zaman olabiliyor. Ekran süresi ile düşük başarı arasında bağlantı kuran çalışmalar bulunsa da Subramonyam, teknolojinin tek başına etkisini ayırmanın zor olduğunu söylüyor. Ekran kullanımı pek çok başka etkenle iç içe ilerliyor. Öğrenmeye istekli öğrenciler de koşullar elverişsiz olsa bile çoğu zaman aradaki açığı kapatabiliyor. Asıl eksik ise öğretmenlerin elinde öğrencilerin teknolojiyle ne düzeyde düşündüğünü görecek bir yöntemin bulunmaması.

Teknoloji en çok üretirken işe yarıyor

Subramonyam’a göre teknoloji, öğrenciyi bir kavramı anlamaktan onunla bir şey üretmeye taşıdığında en çok fayda sağlıyor. Örneğin sürtünmeyi öğrenen bir öğrenci için en az sürtünmeyle kayan bir kızak tasarlamak, formül ve alıştırmalarla çalışmaktan çok daha öğretici olabiliyor. Bu yüzden ekran kullanımına yaş sınırı koymayı da doğru bulmuyor; belirleyici olan yaştan çok öğrenme deneyiminin ne kadar iddialı olduğu. Yapay zekâ söz konusu olduğunda ise onu kaygılandıran şey, anında sonuç alma kolaylığı. Yapay zekâyla 20 dakikada bir dergi hazırlamak mümkün. Ancak bu durumda okura hitap etmek, bilgiyi düzenlemek ve içeriği kurgulamak gibi projenin öğretmesi gereken becerilerin tamamı atlanmış oluyor. Teknolojinin doğru kullanımına dair çalışmalar da sürüyor. Subramonyam’ın laboratuvarı, özel eğitim öğretmenleri ve özel gereksinimli çocukların velileriyle yaptığı görüşmelerden yola çıkarak öğrenmeyi kişiselleştirmenin yaklaşık 50 farklı boyutunu belirledi ve bunları teknolojiyle hayata geçirmenin yollarını arıyor.

Çözüm olarak öğrencilere teknolojiyi ne zaman ve nasıl kullanacaklarına dair muhakeme kazandırmayı öneren Subramonyam, bunu “bilişsel okuryazarlık” olarak adlandırıyor. Öğrencilerin kendilerine “Bunu teknolojiyle öğrenirsem ne kazanıp ne kaybediyorum?” diye sormasını öneriyor. Öğretmenler içinse ölçütün harcanan dakikalar değil, teknolojinin sınıfta neyi azalttığı olması gerektiğini söylüyor. Bu noktada öğrencinin dikkati, kendi başına iş çıkarabilme becerisi ve akranlarıyla iletişimi, takip edilmesi gereken başlıca alanlar arasında yer alıyor.

Kaynak: Stanford Report